کشاورزی خواف

همه چیز از کشاورزی مدرن-منابع طبیعی-فضای سبز-محیط زیست


	قنات هنر ایرانیان هنر ایرانیان گذشته مثال زدنی است . یکی از این هنرها حفر قنوات است که برای پی بردن به این هنر باید از نزدیک آن را لمس کرد. من هم بالاخره به آرزویم رسیدم و یه روز رو در این مکان دیدنی سپری کردم. \|+\| نوشته شده توسط جليل نوع پرست رودي در یکشنبه سوم آذر 1387


	طرح سبز در سبز خیالی برای این پست می خواهم درباره موضوعی درد دل کنم که صحبت خیلی از دوستان است.... سال اول دانشگاه برای اردویی ثبت نام می کردند که از آن به عنوان طرح سبز در سبز یاد می کردند که واژه ای نامفهوم و گنگ برایم بود. تابستان در بابلسر حرکات نمادینی انجام می دادیم تا مردم و خانواده هایی را که به سواحل و مناظر طبیعی مازندران سفر می کردند با این نعمات الهی آشنا شوند، نعماتی که خیلی از کشورها و حتی شهرهای کشورمان حسرت آن را می خورند. رسانه ها از جمله تلویزیون این برنامه را با پوشش خبری وسیع و پخش تیزرهایی به نحو احسن به مردم معرفی کردند. حضور مستند سازان از دانشگاهها ما را به آینده این طرح امیدوار کرده بود. چند سال از آن ماجرا می گذرد و آن حرکات در جلوی من رژه می رود. امسال هم که از سمت شرق استان گلستان وارد این مناطق شدم به جز پشیمانی و حسرت هیچ چیزعایدم نشد. وضعیت کارخانجات در دل طبیعت دل هر بیننده ای را به درد می آورد. با تمام قوا و با تمام امکانات به طرف انهدام کامل طبیعت قدم برداشته بودند. انگار کسی آنجا بیدار نبود. بولدوزرها افسارشان به دست کسانی است که جز به منافع خودشان نمی اندیشند. ساحل دریا تبدیل به سطل آشغالی بزرگ شده بود که هر لحظه دامنه ابعاد این فاجعه گسترده تر می شد. در طول سواحل چشمم به جمال سه نفر (آن هم بر حسب وظیفه) که مشغول جمع آوری الطافمان نسبت به طبیعت بودند روشن گشت. مردم خوشحال تر از همیشه سعی در نابودی این مناطق داشتند. با دوستی در این مورد صحبت می کردم که به تمسخر به من گفت: دلت خوشه ها..... راستی یادتان نرفته قاچاق گسترده چوب که دیگر به فراموشی سپرده شده است و شاید در چند سال آینده دیگر درختی نماند. بعد از سفر هم که خبر آتش سوزی گسترده در اثر سهل انگاری عده ای در جنگل گلستان به گوشمان خورد و شاید این بارآدمها واقعا مرده اند. افسوس و صد افسوس که وظایفمان در قبال نعمات خداوندی به کلی به دست فراموشی سپرده شده است و باید در انتظار نفرین نسل های آینده باشیم..... \|+\| نوشته شده توسط جليل نوع پرست رودي در جمعه بیست و دوم شهریور 1387 \|


	بحران خشکسالی حتما تا حالا متوجه شدید که هر ساله برای مقابله با بحران(؟) خشکسالی حجم عظیمی از نیروی انسانی و منابع مالی بسیج می شوند تا به کمک قشر محروم و زحمت کش جامعه یعنی کشاورزان و دامداران بیایند. این تلاشها مختص به نهاد و یا شخص خاصی نیست ، بلکه همه نهادها با استفاده از مزایایی از قبیل وام های بلا عوض، طرح خرید دام مازاد بر نیاز و کمک هایی از این دست به فکر حل این مشکل هستند. امسال هم با تلاش مسئولان پروژه همت در حال اجراست که این خود جای تقدیر دارد. اما نکته ای که نباید از آن غافل شد این است که تاکنون همه ما فهمیده ایم که امسال اولین و آخرین سال خشکسالی نیست و هر ساله به نحوی مسئولان به عنوان مجریان درگیراین ماجرا، و کشاورزان و دامداران با این مسئله دست و پنجه نرم می کنند. با توجه به آمار و اطلاعات هواشناسی باید به این نقطه واقف باشیم که در کشور ما تر سالی آنچنانی وجود ندارد و اگر هم دارد مختص به مناطق خاصی است و غالب مناطق هر ساله شاهد خشکسالی هستند. قاعدتا باید همه کسانی که با این موضوع سروکار دارند(مستقیم یا غیر مستقیم) خود را با خشکسالی های پی در پی وفق داده و این را جزء جدانشدنی کشاورزی و دامداری کشورمان بدانند و تمامی برنامه ریزیهایشان را بر این اساس انجام دهند. می دانیم که : در اولویت قرار دادن پروژه های ضربتی فقط برای کوتاه مدت موثر قرار خواهد گرفت و یرای بلند مدت پاک کردن صورت مساله خواهد بود. خواهیم توانست با: - احداث سدهای زیرزمینی که به گفته مسئولان در بیش از 300 نقطه درکشور در حال اجراست. - بیمه کشاورزان و دامداران. - جلوگیری از هدر رفتن آبهای سطحی و بارانهای فصلی - استفاده از آبیاری قطره ای به جای آبیاری سنتی با استفاده از مشوق های لازم برای کشاورزان. - استفاده از نیروهای متخصص و کارآزموده . ادعا کنیم که توانستیم از تهدیدها به عنوان فرصت استفاده کنیم و به فکر فتح بازارهای جهانی باشیم. \|+\| نوشته شده توسط جليل نوع پرست رودي در یکشنبه سیزدهم مرداد 1387 \|